ไข่หวาน*
จำได้ว่าตอนเด็กโคตรจะหมันไส้เลย
ใครๆก็รู้จักแฝดคู่นี้ แต่พอเข้าไปคุยด้วย
โคตรจะหยิ่ง คุยด้วยก็ไม่คุย
แต่พอมาวันนึง ก็วนมาอยู่กลุ่มเดียวกัน
จริงๆก็สนิทกันหมดเลยนะ
มีเฟิร์น เตย ปิ๊ก วี ปลากริม ไข่หวาน
วันวัน หญิง ทราย(บรี๋) มิ่ง
แล้ววีกะกริมก็มาอยู่ห้องเดียวกันตอนม.1
พอม.2ก็อยู่กะไข่หวาน ม.สามก็ด้วย
แต่สุดท้ายพอเข้าม.4 พวกเราก็ต้องแยกกันไปตามทาง
แต่ถึงยังไง วีกะไข่หวานก็ยังติดต่อกันเหมือนเดิม
ทุกอาทิตย์วีต้องไปเรียนพิเศษที่บ้านไข่หวาน
ต้องไปกริ๊ดๆหมาที่บ้านทุกครั้งที่ไป
วันศุกร์เสาร์ก็ออกไปเที่ยวกัน
เป็นแบบนี้อยู่ตลอดสามปี
จนแยกกันเข้ามหาลัย
/ ไข่หวาน hikaru วี (ม.สี่)
วีไปเรียนที่ abac ส่วนไข่หวานก็อยู่เชียงใหม่
แต่ถึงยังไงวีก็โทรคุยกับไข่หวานอยู่บ่อยๆอยู่ดี
วีโชคดีนะ ที่รู้จักกับเพื่อนคนนี้
เพราะว่าวีได้อะไรจากเพื่อนคนนี้มาเยอะมากๆ
เยอะจนวีเขียนบรรยายยังไงก็คงไม่หมด
เท่าที่รู้ เกือบ9ปีที่วีรู้จักกับไข่หวานมา
เรายังไม่เคยทะเลาะกันเลย
อาจเป็นเพราะไข่หวานเป็นคนใจเย็น(เกินไป)
พอวีร้อน มันเลยไม่ยิ่งร้อนเข้าไปใหญ่
เวลาวีมีเรื่องอะไร ก็มีเพื่อนคนนี้แหล่ะ
ที่ยังอยู่ด้วยตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆกัน
หรือไม่ค่อยได้คุยกันก็ตาม
เคยแปลกใจ เพราะมีคนเคยทักว่า
วีกะไข่หวานเป็นเนื้อคู่กันนะ
ถ้าเป็นผู้หญิงกับผู้ชาย
ฟังแล้วก็ตลกดีนะ..
หลายๆครั้งวีโทรหาไข่หวาน
พอไข่หวานกดรับ ไข่ก็พูดว่า
นี่หล่อน ชั้นเพิ่งส่ง sms หาหล่อนตะกี้นี่เอง
เหมือนบังเอิญนะ แต่มันบ่อยมากๆเลยแหล่ะ
แปลกดีเหมือนกัน
:]
ถึงตอนนี้วีกะไข่หวานจะอยู่ไกลกันครึ่งโลก
ถึงวีกะไข่หวานจะไม่ได้ติดต่อกันเหมือนเดิม
แต่วียังเชื่อว่า ถ้าวีกลับไปเจอ
ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมอยู่ดี
ปู*
ปู..เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
แต่ถ้าจำไม่ผิด พวกเรามีวีรกรรมร่วมกันเยอะมากเลย
แค่ในช่วงป.6ปีเดียว วีรกรรมก็ยาวเป็นหางว่าว
อาจจะเป็นเพราะเราอยู่ห้องเดียวกัน
แล้วเพื่อนๆในห้องส่วนใหญ่ก็พอดูกันเลย
เพราะมีเรื่องมากขึ้น เลยสนิทกันมากขึ้นมั้ง
แต่พอม.1 ปูก็ต้องย้ายไปเรียนที่อื่น
แต่ถึงยังไง วีกะปูก็ยังต้องโทรคุยกันแทบทุกคืน
ทุกศุกร์ เสาร์ วีกะปูจะคุยโทรศัพท์มาราธอน
คือ..ไม่ต้องมีใครติดต่อคนในบ้านได้เลยทีเดียว
เพราะวีกะปูจะเริ่มคุยกันตั้งแต่สองทุ่ม ยาวไปจนเจ็ดโมงเช้า
บางทีก็สิบโมง ก็ว่ากันไป
บางทีแม้จะหลับไปคาโทรศัพท์ก็ตาม
แต่เราก็ยังจะตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อลุกมาคุยกันต่อ
ตลกดีเนอะ เรื่องสมัยก่อนไง
พอขึ้นม.ปลาย เหมือนว่าปูกับไข่หวานจะเรียนพิเศษที่เดียวกัน
แล้วก็เริ่มมาสนิทกัน เลยเหมือนเหมาะเจาะขึ้น
หลังจากนั้น เราสามคนก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ เท่าที่มีโอกาส
ใครมีเรื่องอะไรก็เล่าๆให้กันฟังสามคน
แต่ปูไม่ค่อยออกบ้านได้เหมือนวีกับไข่หวานไง
แต่ทุกครั้งที่ออกไป มันก็เป็นอะไรที่ดีๆตลอดเลยนะ
ไปเมากันงี้ -*-
เข้ามหาลัย ปูกับไข่หวานยังเรียนด้วยกัน
สองคนก็เจอกันมากขึ้น แต่ถึงยังไง เราสามคนก็ยังคุยกันอยู่ดี
สำหรับเพื่อนสองคนนี้
วีไม่มีเรื่องอะไรให้เล่ามากมาย
แต่เท่าที่วีรู้คือ มิตรภาพสองคนนี้
เป็นหนึ่งในมิตรภาพที่ดีที่สุดกับวีเลยก็ว่าได้
กระต่าย*
เพื่อนสนิทคนแรกที่วีจำได้จนถึงทุกวันนี้
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะมีเมย์*เพื่อนตอนอนุบาล
ที่ม๊าชอบเล่าให้ฟังว่า
วีกะเมย์ตัวติดกันเป็นตังเมเลย
เห็นวีที่ไหนก็เห็นเมย์ที่นั่น
ตอนป.1
วันนึงครูก็เข้ามาบอกว่าจะมีเพื่อนใหม่ย้ายเข้ามา
แล้วเค้าก็เดินมานั่งข้างวี
เราสองคนไม่คุยกันอยู่หลายวันเลยแหล่ะ
มีอยู่วันนึงหลังทานข้าวเที่ยง
เค้าก็หันมาหาแล้วถามชื่อ
พอแนะนำตัวกันเสร็จ เค้าก็ถามวีว่า
"ไปห้องสมุดมั๊ย"
เด็กป.1 เข้าห้องสมุดอ่ะ T^T
แต่วีก็เข้านะ ละหลังจากนั้นทุกวันหลังทานข้าว
วีกะกระต่ายก็จะไปอยู่ในห้องสมุดทุกวันเลย
นั่งอ่านหนังสือ ทำการบ้านว่ากันไป
เกรดตอนเด็กๆนี่พุ่งกระฉูด
;p
วีกับกระต่ายก็ยังตัวติดกันตลอด
ทุกวันหยุด เราจะสลับกันไปนอนที่บ้านกันและกัน
ม๊าก็ให้นะ เพราะเค้าก็สนิทกับป้าของกระต่ายแล้ว
(ครอบครัวจริงๆต่ายอยู่หัวหินแหล่ะ)
วีกะต่ายเรียกได้ว่าทะเลาะกันแทบทุกวันเลย
ถ้าต่ายมาบ้านวี ถ้าต่ายงอน ต่ายจะไปนั่งอยู่หน้าบ้าน
ม๊าก็จะรู้ละ ว่าสองคนนี้ทะเลาะกันอีกแล้ว
ถ้าวีไปอยู่บ้านต่าย วีจะลงมานั่งที่ห้องรับแขก
วีเดินออกไปหน้าบ้านไม่ได้ไง วีกลัวหมา lol*
ละป้าหม่วย พี่ตั้ม พี่ต๊อบ ก็จะรู้ว่าเราทะเลาะกัน
สุดท้ายแล้ว อยู่ๆเราก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม
จนจบป.3 ต่ายบอกว่า แม่บอกให้กลับไปที่หัวหิน
ช่วงนั้นโทรศัพท์ยังไม่เฟื่องฟูเท่าไหร่
เราสองคนเลยเขียนจดหมายรักส่งหากันอยู่เรื่อยๆ
(ดูหนุงหนิงกันไปป่าวเนี่ย??)
/ จดหมายทุกฉบับวีก็ยังเก็บไว้นะ
เชื่อมั๊ย ขนาดเขียนจดหมาย
มันยังทะเลาะกันได้เลย ทำกันไปได้ -*-
ตอนจะเข้าม.1 วีชวนต่ายให้กลับมา
แล้วต่ายก็กลับมาเรียนซัมเมอร์ที่เชียงใหม่
โดยอยู่บ้านวีตลอด3เดือน
ด้วยความที่อยู่ด้วยกันมากไป เลยทะเลาะกันทุกวันซะเลย
แต่ถึงยังไง เราก็ยังไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลา
เวลาผ่านเลยไป วีกะต่ายติดต่อกันน้อยลง
แต่ทุกครั้งที่เจอกัน เราก็ยังคุยกันได้เหมือนเดิม
พออยู่ด้วยกันมากๆ เราก็ยังทะเลาะกันเหมือนเดิม
หลังจากนั้นสักพัก มันก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ครั้งล่าสุดที่เจอต่ายเหรอ..
ตอนที่วี นิ่ม เทป จัดทริปไปหัวหินกัน
ต่ายไปวิ่งแจ่นยืมลำโพงเพื่อนมาให้พวกวีเปิดเพลงลั่นโรงแรมกัน
ถึงแม้จะเจอกันแปบเดียว แต่มันก็ยัง...
ไม่รู้สิ อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกหรอก
คุยกันครั้งสุดท้ายก็ก่อนวีมาที่นี่
เออ..ว่าแล้ว วีก็ควรโทรกลับไปหาต่ายสักทีนะ
มิตรภาพจากในเนท*
ใครจะพูดว่ามันเป็นเรื่องหลอกลวง
ใครจะพูดว่ามันเป็นสิ่งที่เชื่อถือไม่ได้
ใครจะพูดว่าอะไรก็ช่าง แต่ถ้าไม่เจอก็ไม่รู้กันหรอก
สองคนนี้วีรู้จักผ่านบอร์ด bakery
เราเริ่มคุยกันได้ไงก็ไม่รู้
แต่ตอนที่รู้ ก็กลายเป็น3พี่น้องกันไปแล้ว
คุยกันทั้งๆที่ยังไม่เคยเจอหน้ากัน
คุยกันยิ่งกว่าพวกบ้าพลัง
นัดกันมาออนไลน์ msn แชทกันทั้งวันทั้งคืน
ตลกดีนะ ...
เชื่อใจกัน เล่าให้กันฟังทุกอย่าง
ตอนนั้นเรียกได้ว่าคุยกันแทบทุกเรื่องเลยก็ว่าแต่
แต่พอเวลาผ่านไปนานๆ
แต่ละคนก็มีหน้าที่ของตัวเอง เลยห่างๆกันไปบ้าง
แต่ก็นะ..
:]
ให้เล่าจริงๆมันคงยาวเกินไป
แต่ที่แน่ๆ เราสามคนรู้จักกันมารวมๆจะ6ปีละเหรอเนี่ย?
ไม่ได้การ กลับไปต้องไปนัดเจอกันหน่อยแล้วแหล่ะ
:]
/ อ๊อ..จะบอกว่า ที่วีกะพี่หญิงมาเขียนไดอารี่นี่ได้ ก็เพราะพลอยเนี่ยแหล่ะ
สองคนนี้ก็รู้จักจากบอร์ด bakery เหมือนเดิม
ก็สติวนึกไม่ออก ว่ามาคุยกันได้ยังไง
แต่วีกะเอ้ ไม่ค่อยได้คุยกันเยอะนะ
ส่วนมากวีคุยกะเก๊ะไง
เอ้มันติดแฟ๊นนนนน ;p
ส่วนนังเก๊ะ ด่ากันชิ๊หอยวางป่วงกันอยู่พักใหญ่
เพราะงั้นมั้ง เลยทำให้สนิทกันมากขึ้น
จนวันนึง มันเลยพาลให้วีได้รู้จักกะพี่ปอไปด้วย
ส่วนรายนี้ รู้จักกันครั้งแรกก็ด่าวีซะแล้ว
ด่าตั้งแต่ยังไม่เคยคุยกันเลย
แต่พอได้คุยกัน ก็สติวด่าไม่เลิก
วีก็ต้องรับกรรมนั้นไป T0T (ดูดีม๊ะ??)
ช่วงอยู่เชียงใหม่ ก็มีพี่ปอเนี่ยแหล่ะ
ที่ไปไหนมาไหนกับกลุ่มวีอยู่บ่อยเหมือนกัน
ไปทำตัวให้แก่ที่สุดในโต๊ะว่างั้น lol*
หลังๆคุณนายติดแฟน เลยไม่ค่อยได้เม้าๆด่าๆกันเท่าไหร่
(โบ้ยครับ) ;p
นิ่ม*
เพื่อนคนนี้นะ ซีเรียสเลยว่าจำไม่ได้ว่ารู้จักกันได้ไง
แต่นิ่มกะวี อยู่คนละโรงเรียนกันมาตลอด
ไม่น่าจะมาเป็นเพื่อนกันได้ แต่กลับมาสนิทกันได้
คุยกันในเอมกันก่อน ละก็คุยโทรศัพท์กัน
คุยกันแบบบ้าพลังอีกเช่นเคย
บางทีไม่มีไรคุย ก็เปิดเพลงนั่งฮัมกันผ่านโทรศัพท์
บ่อยเข้าอยู่ๆก็เจอกันได้ไงก็ไม่รู้
/ เอ๊ะ ความทรงจำกะนิ่มนี่ -*-
พอเข้ามหาลัย นิ่มก็ผันตัวเองมาอยู่เมืองกรุง
เราเลยได้เจอกันมากขึ้น เพราะสยามมันเหมือนบ้าน -*-
คือด้วยความที่มันใกล้บ้านวี ใกล้หอนิ่ม
ไม่มีไรทำ ก็ออกไปเดินเตร่ๆหาซีดีฟังเล่น
ละก็เลยเจอกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
เจอกันละก็เม้าๆไปเรื่อยๆ สารพัดเรื่อง
เวลานิ่มมันกลับหอดึกๆแล้วแม่โทรมา
นิ่มก็จะบอกแม่ว่า "อยู่กับวี" T0T
แล้วแม่นิ่มก็จะไม่ว่าไร เพราะไว้เนื้อเชื่อใจวีมาก
/ วีก็เป็นคนที่ดูน่าเชื่อถือได้นะเฟ้ยย
ตอนนี้นิ่มมันก็ยังเรียนเตรียมเป็นหมอหมาอยู่แหล่ะ
มันเก่งโน๊ะ >_<
เห็นว่าจะไปสมัคร AF3
ละขอเลย เพื่อนวีคนนี้ แม่.งโคดจะเก่ง
ร้องเพลงก็เพราะ อย่างน้อยก็มีเทปกะพี่แนนเป็นพยาน
เทป*
เทปกะวี เจอกันครั้งแรกที่งานแฟต4
อยู่ด้วยกันที่บูททั้งวัน เชื่อป่ะ มันไม่คุยกะวีเลย
ไม่สิ คุยแบบนับคำได้ตะหาก
ละแบบ...
/ เรื่องนี้เล่าไม่ได้ แต่เจ้าตัวรู้
หลังจากที่วีมีมหกรรมความเศร้าครั้งนั้น
เราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น
ลุงเคยบอกว่า แกอย่าทำเทปเสียคนนะ
ป่าวซะหน่อย แค่ยื่นแก้วเหล้าให้ ละมันก็รับ T0T
เทปเป็นคนที่นิ่งมาก(เกินไป)
มันไปเที่ยวกะวีกะพี่ยุ้ย แล้วมันไม่เต้นเลย
ในขณะเดียวกัน มันก็เข้าใจยากนิดๆ
แปลกเนอะ มาอยู่กับวีได้เนี่ย ;p
ตั้งแต่รู้จักกะเทปมา
ก็มีเรื่องอะไรดีๆเยอะแยะมากมาย
ครั้งนึงมันเคยใส่ชุดนอนออกมารับวีหลังจากเที่ยวเสร็จ
แล้วมันก็ขับมาแบบหลงๆ
แค่จากบ้านมันมา บอกทางละเอียดยิบ
แต่มันกลับหลงค่า U____U วีเสียใจ
บ้านมันอยู่ฝั่งธน ขับมาข้าวสารไม่เป็น สมควรเสียใจมุ๊ยย
สนุกดีนะ มีเพื่อนแบบนี้ บอกทางไหนมันก็หลง
ละก็สนุกดีนะ มีเพื่อนยุขึ้น เดินๆสยามอยู่
ถามว่าไปทะเลมั๊ย เออ..ไปก็ไป ขับรถไปถึง
นั่งริมทะเลครึ่งชั่วโมง ละก็กลับกรุงเทพกัน
เมื่อปีที่แล้ว มหกรรมความเศร้าไม่ได้เกิดกับวีคนเดียว
แต่บังเอิญมีเทปกะนิ่มเข้ามาร่วมมหกรรมนี้ด้วย
เราสามคนเลยจัดทริปกันแบบลวกๆ
ไปเศร้าโศกกันต่อที่หัวหิน
มันเป็นความทรงจำที่ดีมากเลยนะ
คราวนั้นพวกเราไปกันแบบไม่มีใครรู้ทาง
เลยเปิดแผนที่กันตลอดทาง ทั้งๆที่ขับตรงๆก็ถึง
เปิดมื้อแรกด้วยข้าวต้มกุ้ยของโปรดเราสามคนที่หัวหิน
เดินร้องไห้ริมหาดหัวหินตอนสามทุ่ม โดยมีแค่เราสามคน
หิ้วว๊อดก้ากลับมาที่ระเบียงตรงข้ามห้อง
ลงไปเดินตลาดเพื่อหาซื้อมะนาวเพียงสามลูก
มึนๆแล้ววิ่งลงบันไดสี่ชั้นไปซื้อโจ๊กที่ตลาดโต้รุ่ง
เปิดเพลงดังจากชั้นสี่ลงไปถึงชั้นหนึ่งจนถึงเกือบเช้า
เมาแล้วมีคนปีนขึ้นไปนั่งบนดาดฟ้าที่เก็บแทงค์น้ำ
ก่อนเข้านอน นอนต่อเพลงกันแบบเมาๆกันสามคน
แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น นิ่มกะเทปก็ปิดแอร์เพื่อบังคับให้วีตื่น
พี่บุม*
พี่สาวคนเก่งของวี
วีกะพี่บุมรู้จักกันมานานแล้วแหล่ะ
พี่บุมก็เล่นบอร์ดเบคอ่ะแหล่ะ
วีรกรรมตลอดที่รู้จักกันมาเยอะเหลือเกิน
เล่าสิบแปดวันก็คงไม่หมด
พี่บุมก็ยังเป็นพี่ขี้ของวีเหมือนเดิม
วีก็เป็นน้องเน่าของพี่บุมเหมือนเดิม
ช่วงเวลาที่ผ่านมา เราเน้นวีรกรรมดีๆกันทั้งนั้น
มีทั้งเมาหัวราน้ำ มีทั้งไปกันแบบดีๆ
มีเรื่องให้ด่ากันไปด่ากันมา แต่ด่ากันแบบห่วงนะ
ทุกครั้งที่ใครสักคนเศร้า อีกคนก็จะคอยปลอบ(ป่ะอ้วน)
ถึงตอนนี้วีกะพี่บุมจะอยู่ห่างกันมากขึ้น
แต่ขี้ก็สัญญาว่าจะมาหาเน่าที่นี่แล้ว
ก็ได้แต่รอเวลา ให้ได้เจอกันอีกทีนึง
คราวนี้เป็นช่วงที่นานที่สุดที่เราไม่ได้เจอกันเนอะ
จะครบปีอยู่ในไม่กี่เดือนแล้วแหล่ะ
ก่อนวีมา มีเลี้ยงส่งวี ขี้ก็ไปนะ
ขี้ได้ไฟล์ทกลับมาพอดี นั่นแหล่ะสุดท้ายที่เราเจอกัน
เน่ารู้ ว่า ผช มักสำคัญกว่าเน่า ;p
แต่ถึงไง ขี้ก็รักเน่าชิมั๊ยล่า
/รูปนี้มีคนนึกว่าวีเป็น ผช แล้วเป็นกิ๊กกะขี้ - -"
ตั้งแต่เรารู้จักกันมา วีร้องไห้แทนพี่บุมหลายเรื่องเลย
เจ้าตัวรู้บ้างไม่รู้บ้างว่ากันไป
ร้องนี่ไม่ใช่ไรนะ แอบมาคิดว่า
ถ้าวีไม่เห็นด้วย เรื่องนู้นนี่คงไม่เกิด
ทั้งๆที่หลายๆคนก็บอกว่าไม่ใช่ความผิดวีเลยสักนิด
ลองนึกดูสิ ถ้าวีไม่รัก วีคงไม่ทำแบบนี้หรอก
เข้าใจป่ะล่ะขี้เอ๊ย!!!
ใครจะเชื่อ ว่าโลกของวีกะโลกของพี่แก้วจะมาเจอกันได้
เพราะอะไรหลายๆอย่างที่มันไม่น่าเจอกัน
กลับทำให้มาเจอกันและสนิทกันไป
ได้ยินชื่อพี่แก้วมาจากพี่แนน
ชอบลากวีไปนู่นนี่ แล้วบอกว่าไปหาแก้วกัน
ละใครคือแก้ว แก้วคือใคร แต่วีก็ไปกะมัน - -"
ครั้งแรกวันเกิดพี่แก้วจัดที่ร้าน oops
หลายปีที่แล้วละแหล่ะ วีเข้าไม่ได้
เลยไม่ได้เจอกันแหล่ะ..
ครั้งที่สองเหมือนจะเป็นที่พัทยาเลย
ที่งาน pattaya music festival
ไปกะพี่แนน ละไปนอนกะพี่แก้ว พี่ฝุ่น พี่กะติก
ตอนแรกไข่หวานไปด้วย แต่ชิ่งกลับก่อน ว่ากันไป
สองคืนที่พัทยา มันทำให้สนิทกันมากขึ้นอีกพอดู
เพราะเมาหัวราน้ำกันสองวันติด
เรียกว่าคลานขึ้นลิฟท์ไปที่ห้องเลยจริงๆ
พอกลับมาก็มาแอด msn กัน
แล้วก็คุยกันมากขึ้นเรื่อยๆๆๆ
ถ้าวีไม่ทักพี่แก้วก่อน พี่แก้วก็จะมาทักวีก่อน
คือออนทีไรก็เจอกันทุกที คุยกันทุกที - -"
กลับไปเมืองไทยรอบที่ผ่านมา
ก็สร้างวีรกรรมให้จดจำกันไปอีกเยอะเลย
อยู่กะพี่แก้วทีไร มีแต่เสียงหัวเราะอย่างเดียวเลยจริงๆ
เหมือนคนปล่อยความสุขเลยอ่ะพี่แก้วเนี่ย
จริงๆแล้ว ทั้งกลุ่มพี่แก้วเลยเหอะ
แบบถ้ามองเผินๆวีไม่คิดว่าวีจะได้รู้จักกับกลุ่มนี้
แต่เอาเข้าจริง กลุ่มกลับเป็นกลุ่มที่แบบง่ายๆ สนุกสนาน
อยู่กับพวกพี่แก้วแล้วขำอย่างเดียว
ไม่ใช่ไร พูดตามไม่ทันไง ;p
พี่ฝุ่นกะพี่แก้ว :]
พี่ขวัญ พี่แก้ว พี่หนู พี่ป้อง วี อิโบ
คุณพี่ขา
หลังจากคอนเสิด million ways to love part 1 ไป
มีการเปิดตัวศิลปินหน้าใหม่ขึ้นในนาม B5
หลังจากคอนเสิดวันนั้นจบลง
วีไม่แน่ใจ ว่าวีถูกดึงเข้าไปอยู่ในหน้าต่าง msn หน้านั้นได้ยังไง
จำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าในหน้าต่างนั้นมีใครบ้าง
แต่เท่าที่รู้คือหลังจากนั้นวีกะพี่มาเรียมก็ add msn กันไว้
แล้วก็คุยกันแบบบ้าพลังมาเรื่อยๆ
จนกระทั่งได้มานัดเจอกัน
ไปดูหนัง ไปกินข้าว ไปนั่งกริ๊ดๆไรด้วยกัน
นึกย้อนกลับไปก็ตลกดี
ผ่านไปนานเข้าๆ วีก็เริ่มรู้เรื่องอะไรมากขึ้น
จึงได้รู้ว่า มายคุณพี่ขาเนี่ย...หึหึ เปลี่ยนมันทุกๆสามเดือน
ก๊ากกกก เขียนละดูสองแง่สองง่าม
คุณพี่ขารู้แน่ๆว่าวีหมายถึงอะไร lol*
แต่หลังๆมานี้ ได้คุยแต่ในเอ็ม
ไม่ได้เจอกันมาจะสองปีได้ละมั้ง
คุณพี่ขาบอกจะมาหาที่นี่ แต่ตอนนี้กำลังติดอะไรบางอย่างอยู่
ซึ่งสำคัญกว่ามานิวยอคซะด้วยสิ ;p
รู้จักพี่หญิงโอยผ่านพี่พีชแหล่ะ
ตอนวีเฮิร์ทโง่ๆขั้นรุนแรง
ทำไรไร้สาระ คิดย้อนไปละก็เฮ้อออ
แต่ถ้าไม่เป็นแบบนั้นวีกะพี่ออยก็ไม่รู้จักกันหรอก
ที่สำคัญ เรารู้จักกันผ่านไดอารี่ซะด้วยสิ
ถึงจะเป็นบ้านนู้นก็ตามเหอะ
พี่ออยใจดี๊ใจดี มีเอาข้าวเอาน้ำไปส่งให้ด้วย
เวลาไปแถวราม (ตอนนั้นวีอยู่หอไง ตอนเรียนเอแบคอ่ะ)
ก็หลังจากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆจนทุกวันนี้
ย้ายมาอยู่นี่ พอกลับไปเจอสองทีเอง แป๊บเดียวด้วยเนอะ เสียดายๆ
อิอ้วน*
(ด้วยความสูงของอิอ้วนกะวีมันต่างกันมาก เลยเป็นเงี้ย)
http://yuletide.diaryis.com/webpage/?w01
อยู่ในนี้หมดแล้ว
พี่ปริ๊ดด*
วีกะพี่พีชรู้จักกันผ่านไดอารี่เนี่ยแหล่ะ
สลับกันเม้นไปมา หลายปีแล้ว
แต่มา add msn คุยกันเยอะๆก็ตอนที่เลิกกะโอ๊ต
(ถือเป็นอีกหนึ่งในข้อดีที่เลิก เพราะได้สนิทกะพี่พีช รู้จักพี่ออย) 555+
พี่พีชเป็นพี่ที่ดีมาตลอดเลย
คอยเป็นห่วงเป็นใยต่างๆนาๆ
ตอนนั้นที่วีแย่ ก็มีพี่พีชที่โทรทางไกลจากเมกาไปหาวีบ่อยๆ
สาวใช้ คุณกบ คุณหนู มักจะรวมตัวกันผ่าน msn อยู่แทบทุกวัน
:]
จนมาวันนึง วีกะพี่หญิงไปสมัคร work&travels กัน
แต่วีเปลี่ยนใจ เลยมาเที่ยวหาพี่พีชแทน
แม้จะเป็นเวลาแค่สองอาทิตย์ แต่พี่พีชทำให้วีรู้สึกดีมากๆ
กลับไปเมืองไทยก็งอแงจะย้ายมาที่นี่เลย
พอมาที่นี่พีพีชก็ยังดูแลวีเหมือนวีเป็นน้องอีกคน
เหมือนได้พี่ๆเพิ่มมาอีกตั้งหลายคน
ทั้งพี่แพร์ พี่ก้อย พี่ตอง
จนถึงตอนนี้ที่วีย้ายออกมาอยู่เองแล้ว
วีกะพี่พีชห่างกันไกลพอๆกับกรุงเทพ-ญี่ปุ่น
เวลาต่างกันสามชั่วโมง แต่พี่พีชก็ยังส่งความห่วงใยมาเสมอ
(แม้ตอนนี้จะเตรียมงานแต่ง เลยติดน้าต๋อไง) ;p
นั่นแหล่ะ..รักตัวน๊า >3<
พี่แนน , อิเกล็ด
วีเจออิเกล็ดครั้งแรกที่งาน GR ตรงท่าช้าง
มันบอกมางี้นะ 555+
แล้วมาเจอกันอีกทีแบบพีคๆเลย
ตอนที่วีไม่สบาย แล้วพี่แตงมาชวนไปเกะ
เอาของฟรีมาล่อ วีกะอิเกล็ดรวมตัวค่ะ
หลังจากนั้นเริ่มรวมตัวกันถี่ๆ
อิเกล็ดเป็น ผญ ใจง่าย ชวนไปไหนก็ไป
อะไรก็ได้ ยังไงก็เอา - -"
ชวนมันไปนอนด้วย มันบอกไม่ไป ไม่มีเสื้อผ้า
แค่ offer ไปว่า ใส่ของวีก็ได้ มันก็ตกลงแต่โดยดี - -"
อยู่กะอิเกล็ด ไม่มีไม่เสื่อม
วันดีคืนดี ไปวิ่งเล่นกันตรงท่าพระอาทิตย์
ตรงสวนสันติ แล้วไปวิ่งเล่นกันตอนสี่ทุ่ม
คือต่างคนต่างเลิกเรียน แล้วไปทำนู่นทำนี่ด้วยกันก่อน
แล้วก็เดินไปเรื่อยๆ โชว์สถาบันกันเต็มที่
วิ่งไปวิ่งมา ยามเป่านกหวีดเรียก
ถามว่าทำไรกัน ก็บอกว่าเดินเล่น
พี่ยามก็แบบ ไม่รู้เหรอว่าสวนปิดแล้ว - -"
วีกะอิเกล็ดก็กระโดดเต้นบัลเลย์กันออกจากสวน
ทำไปได้ไงก็ไม่รู้
เวลาไปเที่ยวหรือไปไหนด้วยกัน
ก็จะต้องทำตัวเสร่อใส่กันตลอดเวลา
ส่วนมากไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่มันเสร่อกันในสายเลือดไง
เจอกันแล้วมันจะรุนแรงขึ้น ทำนองนี้
พอวีมาเมกา ก็เสื่อมกันทางโทสับอยู่บ่อยๆ
จนตอนนี้มันก็ตามวีมาเสื่อมถึงที่นี่แล้ว
สถานที่เปลี่ยน แต่ความเสร่อยังเหมือนเดิม
บางทีก็แบบ มากไปจนต้องส่ายหัว แล้วขำไปกับมัน
แต่ก็นะ..เกล็ดทรายทำให้วีวารินทร์ได้รู้จักอังคณา
แล้วพอวีวารินทร์กะอังคณาสนิทกัน
เราก็รวมหัวกันด่าเกล็ดทราย 555+
แอมจิ้มม*
พี่จี้เหรอ รู้จักมานานละ
เจอกันครั้งแรกที่ซัมเดย์
ช่วงนั้น เป็นช่วงแบบไปซัมเดย์กันแบบพีคๆ
มีงานไรสักอย่างพอดี ก็ไปกัน
ละชีก็มาแบบ ไม่ยอมบอกใครว่าชื่ออะไร
แต่แอบไปกระซิบกะพี่หญิงนะ จำได้เลย
ละตอนนั้นพี่จิ๊บบี้ก็ทำเยลลี่ว๊อดก้าไปซัมเดย์
ละชีก็มอมตัวเองค่ะ เมาเละตุ้มเป๊ะ
ทุกคนงง ผญ คนนี้เป็นใครไม่รู้ เมาด้วย
ก็พากันหาคนหอบหิ้วชีขึ้นไปนอนชั้นสองด้วยความงงๆ
ละก็จำเหตุการณ์หลังนั้นไม่ได้ละแหล่ะ
ตอนนั้นแบบ ม.สี่ไรงี้มั้ง
คือนานมากละไง -____________-
มาจำได้ช่วงหลังๆ ช่วงที่มาเจอกันในไดอารี่อีกทีป่ะไม่แน่ใจ
ละมาสนิทกันจริงๆ ก็ตอนที่มีแก๊งค์ซัมเดย์นั่นแหล่ะ
ว่าแล้วก็คิดถึงทุกคนเลยยย แต่นะ..
/ โดนลุงเหยียบหัว 555+ บนเรือตอนทริปสัตหีบ วีขอเรียกว่า ทริปหลังดราม่า
กะพี่จี้นะ วีว่า มีพี่จี้เหมือนมีเพื่อนอ่ะ
คือคุยยังไงก็ได้ เปนพี่ก็ได้ ปนเพื่อนก็ได้ พูดดีก็ได้ พูดไม่ดีก็ได้
คือยังไงก็ไม่โกดกัน (เธอโกดชั้นป๊ะ)
คุยกันไปคุยกันมา เปลี่ยนเปน กุ มึม ไปเรื่อยๆ
มารู้ตัวอีกที พี่จี้แบบ อ่าว อิวี มึมพูดกุมึมกะกุได้ไง
555555555555+
ละรู้จักกะพี่จี้ วีรกรรมมากมาย
กลับไปคราวก่อน ยังสติวอยู่ช่วงเจตแลค
ไปซัมเดย์กัน เพิ่งรู้จักพี่กุ้ง พี่โบว์
กินเหล้าเมา พากันไปปาย
เป็นทริปประทับใจ และกล่าวขาลมากมาย
ทริปสั้นมาก รีบๆ ไม่มีเสื้อผ้ากัน แต่ก็สนุกมากกก
แบบ ประทับใจ เอิ๊กกกกกกกกกกก
ไม่รู้นะ วีว่าวีนอยพี่จี้บ่อย ละก็หายง่าย
วีก็ไม่ค่อยรักมันเท่าไหร่หรอก สร้างภาพไปงั้นแหล่ะ lol*
อิว่าน*
หรือควายน้อยของหมีนั่นเอง
ไม่เคยเจอกันเลยจริงจัง
รู้จักกันผ่านการแนะนำของอิอ้อม ซึ่งก็ยังไม่เคยเจอทู๊
คุยกะอิควายครั้งแรก เกลียดมันมาก
พูดจาไม่เข้าหู ขัดอยู่ได้ น่ารำคาญ
แต่พอไปๆมาๆก็สนิทกัน
รวมหัวกันด่าอิอ้อม lol*
จนแบบ ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันอยู่
และคุยกะควายมากกว่าอิอ้อมด้วย
อิอ้อมมันติด ผช มันแรด!!
อิควายทำไรเพื่อหมีมากมาย
มีปัญหาเรื่องคอม ก็ถามควาย
ชีวิตนี้ พาดผ่านคนเก่งคอมเยอะแยะมากมาย
ปวดหัวววว ;p
อยากได้ตีมใหม่ ก็โวยวายกะควาย
ตีมสวยๆทุกคน ก็ได้จากควายทั้งนั้น
จากการจิกใช้ และควายก็ทำให้เสร็จอย่างรวดเร็วเสมอ
น่ารักมาก ควายเอ๋ย
มีปัญหาไร ก็ปรึกษากันเอง
บ่นกันเอง และควายก็โดนหมีด่าอยู่เสมอ
แบบไม่รู้ทำไม ควายก็ไม่ว่าไร 5555+
โดน ผญ ทิ้ง หรือจะมีแฟนใหม่ ควายก็คอยมารายงาน
ตังหมด เหลือตังสองบาท ควายยังมารายงาน
น่ารักจิงๆน้องตู -_________________-
แต่ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้ เราจะมีวาสนาได้เจอกันมั๊ย
หรือควายจะต้องให้หมีจิกใช้ผ่านเอมไปจนแก่ก็ไม่แน่ใจ เอิ๊กกก
พูดถึงควาย ก็ต้องพูดถึงอิอ้อม*
เด็กคนนี้ วีไปเจอแบบบังเอิญ
วันที่ไปอ่านไดมันวันแรก มันบ่นเรื่อง รร
ละเปนเรื่องที่วีเคยบ่นมาก่อนไง
เลยแบบ ไปบอกมันประมาณว่า
เฮ้ยๆ พี่เข้าใจว่ะ พี่เคยเปนมาก่อน
ไรก็ว่ากันไป หลังจากนั้น มันก็มาเวิ่นเว้อใส่
คุยกับอ้อมก็ผ่านแต่เอม
คุยโทสับอยู่สองสามที เพราะอินี่เปลี่ยนเบอร์บ่อยไป
มีแบบ วันดีคืนดีโทรหามัน อินี่ใช้เบอร์ใหม่แล้วไรงี้
กะอ้อมอย่างที่บอกว่า ก็ไม่เคยเจอ
อ้อมเคยฝากของมาให้ ผ่านนิ่ม เลยกลายเป็นว่า อินิ่มกะอิอ้อมได้เจอกันไป
วีกลับไปทีไร ก็ไม่ได้เจอกะอ้อมสักครั้ง ไม่รู้ทำไม
ป่าว จริงๆรังเกียจ เลยต้องหลบมัน 55555+
มะก่อนรักมันนะ เหมือนมีน้องอีกคนเลย
หลายๆอย่างรู้สึกว่ามันเหมือนวีมาก (โชคร้ายโคดแก)
แต่ตอนนี้ไม่รักมันละ มันติด ผช รักควายดีกว่า ใช้งานได้ด้วย
คบกันด้วยผลประโยชน์ทั้งนั้น เอิ๊กกกกกกกกก
ล่าสุด อิอ้อมหายตัวไปนานมาก
วีเปิดไดมัน วีก็ไม่เคยเม้นตรงกะที่มันเขียนหรอก
อ่านอ่ะ อ่านนะ แต่เวลาเม้น จะด่ามัน มีความสุข
แล้วอย่างที่บอก ล่าสุดมันมาบอกว่า
ฝันถึงพี่วี คิดถึงมาก แม้จะไม่เคยเจอกัน
อิบ้า เห็นแต่รูป ก็เอาตูไปจิ้น เอาไปฝัน ประสาทไปแล้ว
เห็นข้อความมันนะ แต่ขี้เกียจไปตอบ ก็เลยทำไม่สนใจ
ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ไม่รู้มันจะได้เข้ามาอ่านป่าวเหอะ ที่เขียนถึงมันเนี่ย
บอกแล้ว ว่ามันติด ผช
/ พอก่อน
ยังมี
อิเจ อิด๋อย อิป่าน อีกด้วย
ใครอีกป่ะ นึกก่อน เยอะเกิ๊นน
แถมจากในไดอารี่นี่อีกล่ะ โอ๊ยย เป็นแสน ;p
ไดอารี่ทำให้วีได้รู้จักอะไรดีๆอีกเยอะเลยนะรู้ป่าว :]
เขียนเล่าขนาดนี้ เอาจริงๆก็เขินนะเนี่ย
ไว้เดี๋ยวมาเล่าต่อ
มิตรภาพจากในเนท
จริงๆมันยาวนะ ทุกคนเลย
ไว้ว่างๆจะมาเขียนอีกเวปเพจ
ใช้หัวข้อว่า "ว่าด้วยเรื่อง ลุง ลุง"
:]
ไว้มาใหม่นะจ๊ะ