jan 29,04
:: seascape
วันนั้นเริ่มมาจากไหนไม่รู้
รู้แต่ว่า วันนี้ต้องไปดูลุงเล่น
ที่ร้าน seascape
บอกตามตรงว่าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไปกับใคร
แต่ที่แน่ๆ..วีไปในสภาพชุดนักเรียน
อิอ้วนมันเขียนว่า ที่เจอวีครั้งแรก
วีดื่มคอคเทลอยู่ ไม่จริงอ่ะ วีดื่มกล้วยปั่นกะโกโก้
เพราะตอนนั้นวียังไม่เริ่มดื่มเหล้านั่นเอง
อิอ้วนมันจำได้ละเอียดกว่าที่วีจำเยอะ
ก็มันไม่สำคัญนี่ จะจำทำไมละเอียด
;p
หลังจากวันนั้น วีก็ไปเห็นไดอารี่อิอ้วน
เขียนอะไร seascape เลยลองกดๆเข้าไปดู
แต่ก็เม้นไปนะ แล้ววีก็เข้าไปดูพวกอัลบั้มรูป
คือ..ยังเอาไปให้ลุงดูอยู่เลย
รวมถึงหน้าที่มันเขียนพร่ำเพ้อถึงลุงด้วย
ก็ยังบอกลุงว่า เฮ้ยลุง..ดูคนนี้ดิ น่ากัว >_<
5555555555+
ก็ไม่อะไร ก็เม้นกันไปเม้นกันมา
จนสุดท้ายแอดเฟบกันเอาไว้
รู้จักกันแบบงงๆด้วย
เพราะวีคิดว่าตาลเพื่อนวี เรียนคณะเดียวกับมัน
ก็ไปเม้นถามกันไป ตอบกันมาอยู่พักใหญ่
จนอิอ้วนมาเม้นว่า อ่อ..น้องคะ อิตาลมันอยู่คนละคณะค่ะ
วีก็...ตึง!!!
หลังจากนั้นมามันก็เริ่มเกินเลย
จำไม่ได้นะ ว่าใครแอดเอมใครก่อน
แต่พอเจอกันครั้งแรก ก็คุยกันหูหลับตับไหม้
ไม่มียางอายกันเลย
เริ่มจากคุยเอม
มาเป็นคุยโทสับ
คุยๆกันจนแทบแต่งงานกันแล้ว
เบื่อ เหงา อารมณ์เสีย อากาศร้อน ฝนตก
อะไรก็ช่าง มันก็กดโทรสับคุยกันสองคน
หาเรื่องด่ากันได้ตลอดเวลา แม้กระทั่งไม่มีเรื่องพูด
ถึงแม้ใครคนนึงจะอารมณ์เสีย มันก็ยังสามารถด่ากันได้
แปลกมั๊ย..ที่กุกะ+++ด่ากันแรงให้ตายไงก็ไม่เคยทะเลาะกัน
ก่อนคอนเสิด b-day เมื่อปีที่แล้ว
วีใช้เงินเกินงบไปอยู่มาก
(เอาไปจ่ายค่าโทสับหมดไง ค่าโง่ๆ)
ก็บ่นๆกะมันอ่ะแหล่ะ
ว่าเนี่ย จะไปดู ไม่มีตัง ขอตังป๊าก็ไม่ได้
เนื่องจากโดนโทษเรื่องค่าโทรศัพท์อ่ะแหล่ะ
อิอ้วนเลยทำตัวเปนคนดีครั้งแรกในชีวิตมัน
บอกว่าเดี๋ยวโอนมาให้วียืมก่อน
พอหลังจากวีโอนเงินคืนมันไป
อีกไม่กี่อาทิตย์ให้หลัง
มันก็บอกว่า บี๋..กุใช้เกินโปร ยืมตังมาจ่ายก่อน เดี๋ยวทุนออกคืนให้
ตั้งแต่นั้นมา เราสองคนกลายเป็นกองทุนสำรองซึ่งกันและกัน
พอตอนที่ไม่มีพร้อมกันขึ้นมาเหรอ ก็ชิ.บหายไง!!!
สารภาพตามตรง ว่าจำไม่ได้หรอก
ว่าเจอมันครั้งแรกเมื่อไหร่
แต่พอมันมาพูด ก็นึกออกได้ว่า
วันนั้นวีจะไปถ่ายงานส่งที่สวนจตุจักร
แล้วมันก็บอกว่า โอเค เดี๋ยวเจอกัน
เป็นนัดครั้งแรกที่น่าประทับใจ
เพราะมันไปถึง แสงก็หมดพอดี
เราเลยไปดูกั๊กกะกาวน์กันแทน
แต่มันไม่หนำใจ
เลยไปถ่ายรูปเล่นกันที่ WTC กันต่อ
ตอนแรกกะไปไหนต่อสักที่
แต่ตังหมดกันทั้งคู่
ดูดีมั๊ย มาเจอกันตอนอับจน
นั่งเทกระเป๋ากัน เพื่อที่จะนั่ง taxi กลับบ้าน
เพราะคำนวณกันไปว่า ถ้านั่ง BTS สองคนก็ไม่คุ้มแล้ว
พอๆกับค่าแท๊กซี่เลย นึกแล้วก็ขำเนอะ
จำได้ว่าอิอ้วนลงหน้าโลตัส แล้ววีก็นั่งต่อไปที่หอวี
ละอิอ้วนก็ต่อรถเมล์กลับบ้าน
หลังจากนั้นได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
แต่เท่าที่รู้ 2ปีที่รู้จักกันมา
เจอหน้ากันน้อยยิ่งกว่าความคิดที่มันอยากจะไดเอตอีก
เจอกันแต่ละครั้ง 5-10 นาที
สวรรค์ไม่เป็นใครให้วีอยู่กับคนอ้วน lol*
ครั้งล่าสุดที่วีเจอมัน
ก็คงเป็นที่สยาม
มันเจอวีแค่5นาที แต่สิ่งที่มันยื่นให้วี
มันคือสิ่งที่มันภูมิใจเสนอ และเรียกมันว่า "ถุงยังชีพ"
ของที่อยู่ข้างใน ล้วนเป็นของที่จำเป็นทั้งนั้น
แต่ม่างง ใครจะกล้าถือ เพราะมันใส่มาในถุงพลาสติกใส่ของมาอ่ะ
คืนนั้นวีจะไปเที่ยวต่อ มันบอกวีว่า "มึ.งก็ถือไปเที่ยวด้วยสิ"
ถ้าคืนนั้นวีถือไป คนตรวจกระเป๋าคงนึกว่าวีมาเข้าค่าย
เชื่อมั๊ย..ว่าอิอ้วนเป็นคนๆเดียว
ที่ทำให้วีขำได้ตลอดเวลา
แม้จะเป็นตอนที่มันด่า หรือมันเครียด
พยายามจะเครียดไปกับมันนะ
แต่ก็ต้องแอบขำ
ตอนที่วีเฮิร์ทแบบบ้าคลั่ง
อิอ้วนก็เป็นหนึ่งในผู้รับกรรมทั้งหลายแหลก
ก็แปลกดี ... บอกไม่ถูก
มันไม่พูด ไม่ถามไรนะ มันก็นั่งฟังดีๆ
แต่จำไม่ได้ ว่ามันด่าไรให้วีขำบ้างรึเปล่า
วินาทีตอนนั้น มีแต่ร้องไห้แบบบ้าคลั่ง
หลายครั้งที่วีโทรหามันที่บ้าน
แล้วพี่สาวมันรับ แต่วีก็เข้าใจผิดว่าเป็นมันเสมอ
ตัวพี่สาว ออกจะไม่พอใจที่ต้องเสียงเหมือนอิอ้วน
แต่อิอ้วนกลับหัวเราะชอบใจ .. เอากับมันสิ
ผู้หญิงคนนี้มันแปลกจริงๆนะ
คุยกันมาสองปี
มันก็ไม่เคยเรียกวีว่าวีนะ
มันก็เรียกแต่ บี๋ กะ อิเหยิน
วีบอกมันว่า ตอนกุเจอกะมึ.ง
กุดัดฟัน กุไม่ได้เหยิน
มันบอกว่า มึ.งอ่ะเหยิน แต่มีเครื่องพันธนาการครอบอยู่
ดูมันพูด โกรธไม่ลงนะ ออกแนวขำไปซะมากกว่า
เอากับมันอีกสักทีสิ อิผู้หญิงคนนี้
ก่อนวีจะมาที่นี่
มันบอกกับวีไว้ว่า
ถ้ามึ.งไป เดี๋ยวอะไรๆก็เปลี่ยน
มึ.งกะกุก็คุยกันน้อยลง
ทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิม
วีบอกมันไปว่า มันจะเหมือนเดิม
แล้ววันนี้
วีก็พิสูจน์ให้มันเห็นแล้ว
ว่ามันยังเหมือนเดิม
ไม่ได้โทรคุยกัน
แต่เมลล์ไปเล่ายาวเป็นไตรภาค
มีเรื่องอะไร ก็ไม่ใช่มันหรอกเหรอที่จะได้รู้เป็นคนแรกๆ
อยู่ไกลกับมันแบบนี้
บางทีก็แอบคิดนะ
ว่าถ้ามันเครียด แล้วมันจะด่ากับใครล่ะ
ถ้าเพื่อนมันไม่ยอมให้มันด่าได้เหมือนวีล่ะ
ถ้าเพื่อนมันไม่มีใครโต้ตอบมันได้เหมือนวีล่ะ
ชีวิตมันจะมีสีสันมั๊ย?
พาลกลับไปคิดว่า
ถ้าวันนั้นวีไม่เจอไดอารี่มัน
ทุกๆวันวีจะเป็นแบบนี้มั๊ย
ชีวิตวีคงดีกว่านี้ ;p
ใครบอกว่ามิตรภาพทางเนทมันไม่จริง
ใครบอกว่ามิตรภาพทางเนทมันจับต้องไม่ได้
ใครบอกว่ามิตรภาพทางเนทมันจอมปลอม
ไม่ว่าใครจะพูดยังไง
วีเชื่อว่า
อิอ้วน หนึ่งในเพื่อนที่รู้จักจากในเนท
คือคนที่ทำให้วีรู้คำตอบ
ว่าสิ่งที่ใครต่อใครพูดกันมา มันไม่จริงเสมอไป
:]
อยากลองอ่านของอิอ้วนมั๊ย?
click ลองคลิ๊กเข้าไปอ่านดู
ลงเหมือนอิอ้วน*